" Wiesz, że się przyjaźnimy i chciałbym
się właśnie ciebie spytać czy
poszlibyśmy do kawiarni? "
Hermiona westchnęła...Myślała, że chce jej więcej przekazać uczuć w tym oto liście.
-No cóż...Jeśli naprawdę boi się powiedzieć mi to w twarz, to na pewno będzie mu sprawiało radość, jak tam pójdę. - Powiedziała do siebie dziewczyna o brązowych włosach.
Ubrała się i zeszła na dół na śniadanie.
- Ginny! A gdzie są te mugolskie przyprawy?! - krzyczała Molly
Ginny pośpiesznie podawała przedmioty matce, a później sama ich używała.
-Przepraszam, może pomóc? - zapytała szatynka
Ruda, tylko sapnęła, co miało chyba oznaczać "tak" . Dziewczyny do końca śniadania gadały tylko o mugolskiej restauracji i kawiarni do której dziś idzie z Ronem.
Po skończonym posiłku wszyscy rozeszli się do sypialni, oprócz Hermiony, która stała przy drzwiach do kuchni. Nagle usłyszala coś co ją przygnębiło:
-Wiesz Ginny.... Niedaleko nas powstała ta restauracja... i czy nie chciałabyś tam ze mną pójść, aby zobaczyć co to? Bo wiesz...ja nigdy jeszcze nie byłem w takiej restauracji...
-Tak! Oczywiście, że się zgadzam!
Hermiona westchnęła i poszła na górę, aby poczytać. Wzięła pierwszą lepszą książkę i położyła przed siebie. Po "chwili" zobaczyła, że zbliża się godzina o której ma iść z Ronem do kawiarni. Szybko odłożyła czytadełko i zaczęła szperać w szafie. Wzięła swoją różową, krótką sukienkę ( i buty tego samego koloru ) i poszła się umalować. Wzięła swoje kosmetyki i zaczęła macać patyczkiem różowy i czarny kolor na palecie i nakładała sobie to na powieki. Następnie wzięła czarną kredkę do oczu i jasno-czerwoną szminkę, po czym zeszła na dół.
-Dlaczego musiałem tak długo na ciebie czekać? - zapytał żartobliwie Ron
- Oh..Przepraszam, że pana zaniepokoiłam- odpowiedziała- ale czy moglibyśmy już iść?
Wzięli się za ramię i wyszli z domu w kierunku kawiarni. W drodze do budynku śmiali się z byle czego i cały czas rozmawiali. Gdy ujrzeli budynek, pobiegli do niego. Hermiona wzięła mugolski aparat i robiła Ronowi i sobie zdjęcia. Po skończonej zabawie weszli do środka. Było tam cudownie! Wszystko przypominało wielką salę w szkole! Mieli wtedy tyle wspomnień! Usiedli razem przy stoliku przy oknie i wspominali pierwsze ujrzenie Trolla..... Zamówili dwie zimne kawy i jedno małe ciasto. Gdy zrozumieli, że już muszą iść było bardzo ciemno. Po woli wracali do domu nie zdając sobie sprawy, że nic nie widzą.
-AAaaaaAaaaAAaa
Ron nagle zorientował się, że nie ma Hermiony i różdżki przy sobie. Wyruszył w poszukiwanie kobiety. Na szczęście znalazł ją pod drzewem rysującą coś.
- Hermiono...Chodź..-powiedział Rudzielec
- No...dobrze....- odpowiedziała dziwnym tonem do niego.
Przez resztę drogi szli nie odzywając się do siebie. Może tylko dlatego, że....Ron się jej bał. Miała inny głos niż zwykle. Zawsze miała słodki, uroczy głosik, a teraz mówiła jakby miała chrypę i niską tonacją. Ron nie wiedział do końca czy to ona. Gdy doszli do Nory on przemówił pierwszy.
-Wszystko dobrze?
Hermiona pokiwała głową i rzuciła się na szyję chłopaka i pocałowała go w policzek.
-Bałam się że mnie opuścisz....że będę całkowicie sama....pod drzewem, rysując imiona nasze i Harry'ego.
-Nigdy bym cię nie opuścił!
- Nie wiadomo....ale dziękuję ci za troskę ... - Jeszcze raz pocałowała go w policzek.
Wszyscy się rozeszli do swoich sypialni.
-I jak było? - zapytał Harry
- Świetnie! Po prostu zajebiście!
-Co ci jest?! Coś nie tak?!
- Nic...po prostu nie umiem do niej zagadać!
-Staaaary....Każdy się uczy na błędach. Pamiętasz jak ja nic nie mówiłem Cho, a i tak mnie pocałowała.
- Ale TY jesteś wybrańcem! I na dodatek jesteś sławny, bo zabiłeś Voldemorta!
- Jak chcesz to ci mogę pomóc do niej zagadać...
- Nie....Jak mi się nie uda to mi pomożesz spoko?
- Jasne!
I wtedy Ron położył się na łóżko.
Co miało oznaczać, " nie wiadomo " ratowałem ją ze wszystkich sytuacji... Dlaczego tak powiedziała?
Po skończonym myśleniu poszedł spać.
***
Był ranek. Słońce świeciło, było ogółem pięknie.
Była ósma rano. Ron nadal spał. Nagle poczuł stuknięcie w jego klatkę piersiową. To była kobieta.
-Tak?
-Witaj! Nareszcie wstałeś!
-Lavender?!
-Oh! Nawet zapamiętałeś moje imię!
-Tak...em...czy będziesz tak łaskawa i wyjdziesz?!
-Oh! Zdenerwowałam cię?! No dobrze Mon-Ron, wyjdę. - Powiedziała to, pocałowała Rona w czoło i wyszła.
Dlaczego znowu JA?! Dlaczego ona tu przyszła? Eh...nie ważne...
Ron się ubrał, obudził Harry'ego i razem zeszli na dół.
- LAVENDER?! - krzyknął Harry
- ROMILDA?! - krzyknął Ron
- Heeeej! - krzyknęły obie i przytuliły chłopców.
- Romildo...bo wiesz... może wyjdziemy z tego pokoju? - zapytał - Ginny! Chodź z nami!
Harry, Romilda i Ginny wyszli z kuchni.
- Romildo, to jest moja DZIEWCZYNA Ginny- pokazał jej złą rudą
-Ginny, to jest moja PRZYJACIÓŁKA Romilda- pokazał jej piękną kobietę z kręconymi włosami.
Później obie dziewczyny wpatrywały się w siebie. Ginny podeszła do Harry'ego i pocałowała go namiętnie, a następnie szepnęła do ucha.
Harry zrozumiał od razu co chce mu przekazać. Razem poszli na górę i rozmawiali.
-Ron! Nie rozmawiaj teraz z kobietami tylko z mężczyznami! - powiedział do brata George. - dzisiaj żegnamy Billa, Percyego i Fleur. Pamiętaj!
-Nie zapomnę! - odkrzyknął
Po śniadaniu wszyscy poszli żegnać dziewczyny i pozostałych.
-Mon-Ron! Pamiętaj, że nigdy cię nie zapomnę! - krzyknęła w zielonym ogniu Lavender
- A ja cię zapomnę - powiedział pod nosem
Nadal był ranek więc Hermiona poszła do sypialni po pocztę. Zauważyła jakąś dziwną kopertę. Otworzyła ją i uradowana pisnęła. Szybko zeszła na dół do swojej przyjaciółki.
- Mionka! Nie uwierzysz! Dostałam list z zaproszeniem na Bal!
- Ja też!
I wtedy kobiety rzuciły się na siebie z piskiem i przytulały się. Kiedy Harry i Ron zeszli na dół spytali się o co chodzi. Ginny podeszła nieśmiało do Harry'ego i powiedziała:
- Ja wiem że ty nie lubisz tańczyć, ale czy pójdziesz ze mną na bal?
- Oczywiście! Ale to tylko robię ze względu na ciebie!
- Naprawdę?
- tak.
Rudowłosa podskoczyła do Miony i zapytała się czy już z kimś idzie. Przyjaciółka zaprzeczyła i poszła do sypialni. Usiadła na łóżku i patrzyła na list od Rona.
-Czyli szukasz partnera do tańca? Co?
Hermiona wystraszyła się i popatrzyła na Rona.
- Czemu nie pójdziesz z Krumem?
- Coś sugerujesz?! Znowu?!
- Nie, nic.
- Chciałam pójść z tobą, ale chyba zmienię zdanie!
- Ale...ja chciałem się wlaśnie zgodzić...
- Tak?! Naprawdę chcesz ze mną iść?
- Oczywiście!
I razem ekscytowali się tą chwilą na łóżku.
***
- W co ja mam się ubrać?- pytała Miona siebie
Nagle wyjęła czarną sukienkę, która odsłaniała znaczną część biustu. Nałożyła ją i poszła do łazienki przyszykować makijaż i włosy. Pomyślała że nie będzie nic z włosami takiego robić więc nakręciła sobie końcówki i splotła w kok. Wzięła ciemno-czerwoną szminkę i różowy makijaż, czarną kredkę. Wyszła z pokoju i zeszła na dół. Kiedy Ron zobaczył ją w takim stanie prawie zemdlał. Była przeurocza! Piękna! Nikt nie mógł się na nią napatrzeć. Teraz tylko trzeba było czekać na kreację Ginny.
//Amortencja
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz